Frankrijk is geen land om in te plannen. Het is een geografie waar de keuken op je wacht zodra je over de Loire bent, en die zes uur verderop opnieuw begint zodra je de Pyreneeën ziet. Lyon serveert quenelles zoals in 1934, een uur verderop loopt een chef met twee sterren over de markt. Parijs heeft twintig arrondissementen die nooit dezelfde ochtend hebben. In de Provence ligt op een rotsmuur een lavendel die niemand geplant heeft.
Een stad krijgt een eigen pagina zodra vijf adressen zijn opgenomen, verdeeld over minstens twee categorieën. Daaronder leven entries gewoon onder hun Country — zichtbaar, maar nog niet gegroepeerd.
Hotels die nog niet onder een City-pagina vallen — verspreid over het land, ieder met een eigen reden om er te zijn.
Vier eetadressen die buiten een City-pagina staan — van Parijs naar Menton, ieder met een eigen geografie.
Een chocolatier, een keramist, een épicerie en een concept store. Allemaal Parijs, allemaal eigenzinnig.
Twee musea, een lichtprojectie en een bibliotheek die in 1643 al openstond — verspreid over de Côte d'Azur en Parijs.
Italië, Japan, Marokko en Engeland staan in de wachtkamer. We voegen pas een land toe als er minstens drie adressen zijn die we zelf zouden aanraden — geen catalogus.
